18 Yıllık Yolculuk

Bir çocuk kreşte başladığı eğitim yolculuğunu üniversitede tamamlar. Yaklaşık on sekiz yıl sürer bu yolculuk.

On sekiz yıl...

Bir insan ömrünün neredeyse dörtte biri.

Ailelerin en büyük umutları, toplumun en kıymetli kaynakları ve devletin gelecek adına yaptığı en büyük yatırım bu yolculuk içindir.

Bu kadar uzun bir yolculuğun sonunda ortaya çıkan sonucun da aynı ölçüde büyük olması beklenir.

Fakat bugün ortaya çıkan hale baktığımızda aynı güvenle konuşmak kolay değildir.

Okullarımız var.

Müfredatlarımız var.

Sınavlarımız var.

Diplomalarımız var.

Buna rağmen hayata yön vermekte zorlanan, karşılaştığı vakıaları anlamlandırmakta güçlük çeken ve öğrendiğiyle hayat arasında bağ kuramayan geniş bir kitleyle karşı karşıyayız.

Bu tabloyu öğrencilerin eksikliğiyle açıklamak kolaycılık olur.

Oysa sorun öğrencilerden daha derindir;

Asıl mesele, on sekiz yıllık yolculuğun bizatihi kendisidir.

İnsan ihtiyaç duyduğu şeyi öğrenir. Ancak çocuk gelecekte neye ihtiyaç duyacağını bilemez.

Eğitimin varlık sebebi de burada başlar.

Çocuğa yalnızca bilgi vermek değil, bilginin kıymetini göstermek...

Yalnızca ders anlatmak değil, ufuk göstermek...

Yalnızca öğretmek değil, öğrenmeye sevk edecek zemini oluşturmaktır.

Ne var ki zamanla eğitimin ağırlık merkezi değişti.

Bilginin kendisi büyüdü.

Bilginin niçin kıymetli olduğu geri planda kaldı.

Çocuklarımıza ne öğreneceklerini söyledik.

Fakat neden öğrenmeleri gerektiğini aynı açıklıkla gösteremedik.

Bir eğitim sistemi öğretmene neyi emanet ediyorsa, aslında kendisinin de sahip olduğu şey odur.

Büyük bir fikir varsa istikamet verir.

Büyük bir hedef varsa ufuk gösterir.

Fakat fikir küçülmüşse yerini müfredatlar, prosedürler ve ölçümler almaya başlar.

Nereye gidileceğini bilmeyenler, yol tariflerini çoğaltırlar.

Belki de eğitim sistemimizin en büyük açmazı müfredat eksikliği değil; çocuklarına göstereceği yönü yani o büyük tasavvuru kaybetmiş olmasıdır.

Bu noktada ortaya çıkan tablonun sorumluluğunu öğretmenlere yüklemek adil olmaz.

On sekiz yıl...

Bir insan ömrünün en verimli dönemi,

Bir toplumun en muteber sermayesi,
Bir milletin hayal kırıklığına dönüşmemeli vesselam…