Türkiye Masada Yoksa…

Devletler seyretmez; kendi geleceğini kendi iradesiyle kurar.

Bir haftadır aynı sorunun etrafında dolaşıyoruz:

Türkiye dünyada nereye oturacak?

Cevabım açık:

Türkiye başkasının masasında sandalye arayan değil, kendi masasını kuran ülke olmak zorundadır.

Çünkü bugün dünya yeniden şekilleniyor.

Eski ittifaklar sorgulanıyor.

Yeni güvenlik anlayışları ortaya çıkıyor.

Enerji yolları değişiyor.

Ticaret koridorları yeniden hesaplanıyor.

Ortadoğu'da dengeler sürekli hareket ediyor.

Ve büyük güçler yalnızca bugünü değil, önümüzdeki on yılları planlıyor.

Böyle bir dönemde Türkiye'nin yapacağı en büyük hata, gelişmeleri yalnızca seyretmek olur.

Türkiye Seyirci Değildir!

Bizim tarihimizde devlet anlayışı seyretmek üzerine kurulmamıştır.

Selçuklu'dan Osmanlı'ya, Osmanlı'dan Cumhuriyet'e uzanan devlet geleneğimizin temelinde bir anlayış vardır:

Coğrafyanın kaderini okuyacaksın.

Tehlikeyi sınırına gelmeden göreceksin.

Dostunu da rakibini de bileceksin.

Ve en önemlisi; kararını başkasının baskısıyla değil, kendi devlet aklınla vereceksin.

Bugün Türkiye'nin ihtiyacı olan da budur.

Ne maceracılık...

Ne korkaklık...

Ne de başkalarının hazırladığı senaryoya teslimiyet.

İhtiyacımız olan:

Akıl.

Strateji.

Diplomasi.

Güç.

Sabır.

Ve gerektiğinde kararlılık.

İran Meselesi Sadece İran Meselesi Değildir

İran çevresindeki gelişmeleri değerlendirirken de aynı perspektifle bakmalıyız.

Meseleyi yalnızca bir ülkenin diğerine karşı mücadelesi olarak okumak, büyük resmi kaçırmamıza neden olur.

Çünkü İran'ın bulunduğu coğrafya;

Irak'la,

Suriye'yle,

Kafkasya'yla,

Körfez'le,

Orta Asya'yla

Ve dolayısıyla Türkiye'nin güvenlik kuşağıyla doğrudan bağlantılıdır.

Bu nedenle Ankara'nın bakışı yalnızca “Ne oldu?” sorusuna değil,

“Bundan sonra ne olabilir?” sorusuna çevrilmelidir.

İşte devlet aklı burada devreye girer.

Türkiye'nin En Büyük Gücü: Kendi Kararını Verebilmek

Bir devletin gerçek bağımsızlığı, yalnızca bayrağının gökyüzünde dalgalanması değildir.

Asıl bağımsızlık; karar anında kendi iradesini ortaya koyabilmektir.

Türkiye'nin önünde zor tercihler olabilir.

Bazen aynı anda birden fazla tehditle karşılaşabilir.

Bazen müttefikleriyle çıkarları örtüşmeyebilir.

Bazen dost bildikleriyle karşı karşıya kalabilir.

İşte devlet olmanın anlamı da burada ortaya çıkar.

Devlet, kolay zamanda değil; zor zamanda devlet olur.

Ve Türkiye'nin hiçbir şart altında kendi stratejik aklını başkasına kiralamaması gerekir.

Yeni Yüzyılın Türkiye'si

Cumhuriyetimizin ikinci yüzyılında artık başka bir Türkiye'yi konuşmalıyız.

Sadece sorunlara cevap veren değil; sorun ortaya çıkmadan tedbir alan Türkiye.

Sadece gelişmeleri takip eden değil; gelişmelerin yönünü değiştirebilen Türkiye.

Sadece bölgesel olayların etkisinde kalan değil; bölgesel dengelerin oluşmasında ağırlık koyan Türkiye.

Ve yalnızca güçlü olduğu için değil; akıllı, hazırlıklı ve kararlı olduğu için güçlü olan Türkiye.

Çünkü unutmayalım:

Güç, sadece silah değildir.

Güç, sadece para değildir.

Güç, sadece nüfus değildir.

Güç; akıl, irade, birlik ve istikamettir.

Ve Son Söz...

Bu dört yazıda anlatmaya çalıştığımız şey aslında tek bir cümlede toplanıyor:

Türkiye kendi geleceğinin seyircisi olamaz.

Ne Washington'ın...

Ne Moskova'nın...

Ne Tahran'ın...

Ne Brüksel'in...

Ne de başka bir başkentin Türkiye adına çizdiği bir geleceği beklemek zorunda değiliz.

Türkiye'nin kendi aklı vardır.

Türkiye'nin kendi tarihi vardır.

Türkiye'nin kendi iradesi vardır.

Ve Türkiye'nin kendi geleceğini kuracak gücü vardır.

Bize düşen bu gücü;

Akıllı kullanmak,

Doğru zamanda kullanmak,

Millî menfaatler doğrultusunda kullanmak

Ve gelecek nesillere daha güçlü bir devlet bırakmaktır.

Çünkü biz bu ülkeyi sadece bugün için emanet almadık.

Yarınlara taşımak için emanet aldık.

O halde sözümüz de kararımız da net olsun:

Kendi masamızı kuracağız.

Kendi kararımızı vereceğiz.

Kendi geleceğimizi yazacağız.

Çünkü...

Meydan Türkiye'dir!