SİYASETİN GERİ DÖNÜŞÜM MERKEZİ

Yeni mi? Eskici Dükkânı mı?

Memlekette çevrecilik adına en başarılı proje galiba siyasette yürütülüyor.

Çünkü hiçbir şey israf edilmiyor.

Eski genel başkan...

Eski bakan...

Eski milletvekili...

Eski yönetici...

Eski söylem...

Eski vaat...

Hepsi özenle toplanıyor, üzerindeki toz alınıyor, yeni bir logo iliştiriliyor ve büyük bir heyecanla kamuoyuna tanıtılıyor:

"İşte yepyeni bir parti!"

İnsan ister istemez soruyor:

Yeni olan parti mi, yoksa sadece tabela mı?

Eskici dükkânlarına haksızlık ettiğimizi de fark ettim.

Onlar sattıkları malın geçmişini anlatırlar.

"Bu yüz yıllık."

"Bu antika."

"Bunun ufak bir tamire ihtiyacı var."

Siyasette ise tam tersi...

Yirmi yıllık siyasetçi, yirmi günlük umut diye pazarlanıyor.

Dün ekranlarda birbirlerine en ağır sözleri söyleyenler, bugün aynı masada "ortak gelecek" fotoğrafı veriyor.

Demek ki siyasette kırmızı çizgilerin de son kullanma tarihi varmış.

Bir de tanıtım toplantıları var...

Sahne ışıl ışıl...

Müzikler coşkulu...

Salon alkış kıyamet...

Sanırsınız uzaya roket gönderiliyor.

Perde açılıyor...

İçeriden çıkanlar ise seyircinin yıllardır ezbere bildiği kadro.

İsimler tanıdık.

Cümleler tanıdık.

Bahaneler tanıdık.

Sadece afiş yeni basılmış.

Millet artık broşüre değil, geçmişe bakıyor.

Çünkü bu milletin hafızası sandık günü değil, sandık yolu boyunca çalışır.

Velhasıl...

Eğer bütün eskileri bir araya getirip adına "yeni" diyorsanız, buna siyaset bilimi ne der bilmiyorum.

Ama mahalledeki esnafın cevabı hazırdır:

"Evlat, burası yeni mağaza değil...

Burası eskici dükkânı."

Ve vitrindeki en pahalı ürünün üzerinde şu etiket durur: "Az kullanılmış vaatler."