AMAÇSIZ KALMA, İSTİKBALİN EVLADI!

“Sen kimsin? Amacın ne?”

İnsanın kendisine sorabileceği en yalın, cevabını bulmak içinse belki bir ömür harcayacağı iki soru… Çoğu zaman kim olduğumuzu adımızla, mesleğimizle, ailemizle anlatırız. Oysa bunların ötesinde bizi biz yapan seçimlerimiz, inandıklarımız ve uğruna emek verdiklerimiz vardır. Amacımızı da yalnızca ulaşmak istediğimiz yerde değil, oraya giderken nasıl bir insan olduğumuzda aramalıyız.

Hayatın telaşı içinde bu soruları ertelemek kolaydır. Günler birbirini kovalar; yetişilecek işler, karşılanacak beklentiler, bitmeyen kaygılar arasında yaşayıp gideriz. Akşam olduğunda yorulmuşuzdur ama neye yaklaştığımızı bilemeyiz. İşte o zaman durup düşünmek gerekir: Bunca çaba bizi nereye götürüyor? Kendi yolumuzda mı yürüyoruz, başkalarının bizim için çizdiği sınırlar içinde mi dolaşıyoruz?

Bir karıncanın bile önüne çıkan engeli aşmak için yeniden yol aradığı şu dünyada, insanın düşünebilme ve seçebilme gücünü kullanmadan yaşaması ne büyük kayıptır. Elbette herkes yolunu aynı yaşta bulamaz. Bazen koşullar ağırlaşır, bazen verilen emek karşılık bulmaz. İnsan yorulur, yönünü kaybeder, yeniden başlamak zorunda kalır. Böyle zamanlarda ihtiyacımız olan, kendimizi başarısız ilan etmekten önce, hangi değere tutunarak ayağa kalkacağımızı bilmektir.

Amaç, tam da burada anlam kazanır. Sabah kalkmak için bir nedenimizin, öğrendiklerimizi kullanacağımız bir alanın, emeğimizle iyileştirmek istediğimiz bir hayatın olmasıdır. Bazen bir meslek edinmek, bazen bir çocuğun eğitimine katkıda bulunmak, bazen toprağı verimli kılmak, bazen de kimsenin sesini duymadığı bir insana kulak vermektir. İnsanlığa faydalı olmak, çoğu zaman yakınımızdaki bir ihtiyacı fark etmekle başlar.

Mustafa Kemal Atatürk’ün hayatına bu gözle baktığımızda, belirlenmiş bir amacın ne büyük bir iradeye dönüşebildiğini görürüz. O, milletinin bağımsızlığına ve geleceğine inanmış bir liderdi. Önüne çıkan güçlükler, karşılaştığı baskılar ve ölüm tehlikesi, omuzlandığı sorumluluğun ağırlığını artırdı. Sevenleri de oldu, karşı çıkanları da. Yürüdüğü yolun her aşamasında anlaşılmayı, desteklenmeyi bekleseydi, o yol nasıl tamamlanabilirdi?

Onun kararlılığında düşünce, hazırlık ve çalışma vardı. Koşulları değerlendirmek, bilgiye başvurmak, gerektiğinde yeni bir yol bulmak ve insanları ortak bir amaç etrafında bir araya getirmek vardı. Bağımsızlık mücadelesinden Cumhuriyet’in kuruluşuna uzanan iradenin temelinde, bir milletin kendi geleceğini kurabileceğine duyduğu güven bulunuyordu.

Bugün bize düşen, bu hayatı anarken kendi sorumluluğumuzu da hatırlamaktır. Onun yaptıklarını hayranlıkla anlatıp ardından kendi hayatımıza aynı kayıtsızlıkla devam edersek, bıraktığı düşünceyle aramızda nasıl bir bağ kurmuş oluruz? Atatürk’ü anlamak; öğrenmeye açık olmayı, aklımızı kullanmayı, işimizi özenle yapmayı ve ülkemizin geleceğinde payımız bulunduğunu kabul etmeyi gerektirir.

Öyleyse soralım kendimize: Ben ne yapıyorum? Bildiklerim kimin hayatına dokunuyor? Bir yanlış karşısında nasıl davranıyorum? Üstlendiğim görevi ne kadar ciddiye alıyorum? Gelecekten beklediklerimin gerçekleşmesi için bugün hangi sorumluluğu üstleniyorum?

Bu soruların cevabı gündelik hayatımızda saklıdır. Bir öğretmenin öğrencisine gösterdiği sabırda, bir gencin anlamadığı konuyu yeniden çalışmasında, bir çalışanın kimse denetlemese de işini doğru yapmasında… Bir anne babanın çocuğunu dinlemek için ayırdığı zamanda, bir insanın verdiği sözü tutmasında… Toplumun geleceği, böylesi davranışlarla her gün yeniden biçimlenir.

İstikbalin evladı, sen de kendi gücünü küçümseme! Henüz yolun başında olabilirsin. İmkânların sınırlı, kaygıların büyük olabilir. Başkalarının senden ileride olduğunu düşünüyor da olabilirsin. Fakat hayatını sürekli başkalarının vardığı yerle ölçersen, kendi attığın adımları göremezsin. Önce bulunduğun yeri dürüstçe değerlendir. Neyi öğrenmen, hangi alışkanlığını değiştirmen, hangi korkunla yüzleşmen gerektiğini belirle.

Sonra amacına günlük hayatında yer aç. Okuyacağın sayfayı, çalışacağın saati, tamamlayacağın işi belirle. Bir hedef, ancak ona zaman ayırdığında hayatının parçası olur. Her şeyi bir günde başaramazsın; fakat bugün yapabileceğini sürekli yarına bırakırsan, arzuladığın geleceği de ertelersin.

Vazgeçmemeyi de doğru anlamalısın. Gerektiğinde dinlenmekten, yardım istemekten, yanıldığını kabul etmekten çekinme. Bir yöntem sonuç vermiyorsa başka bir yöntem dene. Kararlılık, düşünmeyi sürdürdüğünde değer kazanır. Hem emeğini hem yönünü sorgulayabilmek, yolculuğunun sorumluluğunu üstlenmektir.

Başarıya yürürken doğruluğunu da koru. Başkasının hakkını gözetmeden kazanılan bir makam, güveni yıkarak elde edilen bir kazanç, sana nasıl bir gelecek sunabilir? Vatanına, milletine, ailene ve kendine faydalı olmak istiyorsan, yaptığın iş kadar o işi nasıl yaptığın da önemlidir.

Bugün düşün. Başını dik tut ve hayatının sorumluluğunu üstlen. Planla, hedef belirle, öğren, çok çalış. Hatalarını düzeltmekten utanma. Emeğine güven; başkalarının emeğine saygı duy. İçinde bulunduğun şartlarda yapabileceğin iyiliği, üretebileceğin değeri ara.

Bir milletin yarınına dair söylenecek sözümüz varsa, o sözün arkasına koyacağımız bir emeğimiz de olmalı.

Amaçsız kalma, istikbalin evladı; gelecekte görmek istediğin hayat için bugün bir adım at!