CHP DEN AYRILANLAR

Tarihin Aynasında Bir Siyasi Muhasebe

Kimler geldi, kimler geçtiğini sandı!
Cumhuriyet Halk Partisi, Türkiye'nin en köklü siyasi partilerinden biridir. Yüz yılı aşan tarihinde iktidar da görmüş, muhalefet de yaşamış; kurultaylar, lider değişimleri ve fikir ayrılıklarıyla Türk siyasetine yön vermiştir.

Bu uzun yürüyüş boyunca CHP'den ayrılan birçok önemli isim de olmuştur. Kimi "yeni bir yol" diyerek yola çıkmış, kimi mevcut yönetimle fikir ayrılığı yaşamış, kimi ise kendi siyasi hareketini kurmayı tercih etmiştir.

1967 yılında Prof. Dr. Turhan Feyzioğlu, CHP'nin "ortanın solu" anlayışına itiraz ederek arkadaşlarıyla birlikte partiden ayrıldı ve Güven Partisi'ni kurdu. Döneminde dikkat çeken bu hareket, zaman içinde siyaset sahnesindeki etkisini kaybetti.

2014 yılında Emine Ülker Tarhan, CHP'den ayrılarak Anadolu Partisi'ni kurdu. Kamuoyunda ilgi uyandıran bu girişim, beklenen seçmen desteğine ulaşamayınca kısa sürede siyasi hayattan çekildi.

Mustafa Sarıgül, CHP'den ayrıldıktan sonra Türkiye Değişim Hareketi'ni ve ardından Türkiye Değişim Partisi'ni kurdu. Ancak aradığı siyasi zemini bulamayınca yeniden CHP'ye dönmeyi tercih etti.

2021 yılında Muharrem İnce, CHP'den ayrılarak Memleket Partisi'ni kurdu. Büyük bir heyecanla başlayan bu hareket, seçimlerde hedeflediği sonucu elde edemedi ve beklenen siyasi ağırlığa ulaşamadı.

Bunların yanında CHP tarihinde farklı dönemlerde yollarını ayıran çok sayıda siyasetçi de oldu. Kimileri başka partilerde siyaset yaptı, kimileri aktif siyaseti bıraktı, kimileri ise yeniden eski partisine döndü. Her hikâye farklı olsa da ortak nokta şuydu: Yeni bir siyasi hareket kurmak, ayrılık kararından çok daha zordu.

Aslında bu durum yalnızca CHP'ye özgü değildir. Adalet ve Kalkınma Partisi, Milliyetçi Hareket Partisi, Anavatan Partisi, Doğru Yol Partisi ve diğer birçok siyasi oluşum da benzer ayrılıklar yaşamıştır. Türk siyasi tarihi gösteriyor ki; güçlü bir partiden ayrılmak tek başına yeni bir başarı hikâyesi yazmaya yetmiyor.

Çünkü siyaset, yalnızca isimlerle yürümüyor. Teşkilat istiyor, sabır istiyor, inandırıcılık istiyor. En önemlisi de milletin güvenini kazanmayı gerektiriyor.

Bugün geriye dönüp baktığımızda, ayrılan isimlerden çok milletin verdiği kararların kaldığını görüyoruz. Kurulan partilerin çoğu tarihin tozlu sayfalarında yerini aldı; fakat sandığın hükmü değişmedi.

Siyasette son sözü ne kulisler söyler ne de manşetler…
Son sözü her zaman millet söyler.