Bu takım isteyince oynuyormuş

Konyaspor – Gençlerbirliği maçını izlerken şunu düşündüm:

Demek ki bu takım isteyince oynuyormuş.

Haftalardır eleştiriyoruz, kızıyoruz, bazen umudu kesiyoruz… ama bu sefer sahada başka bir Konyaspor vardı. Öyle “idare edelim” diyen bir takım değil, bildiğin mücadele eden, isteyen bir takım izledik.

İlk düdükten itibaren o enerji geçti bana. Orta sahada basan, ikinci toplara giren, rakibi rahatsız eden bir yapı vardı.
Bu ligde öyle ahım şahım oynamana gerek yok, önce mücadele edeceksin. Konyaspor bugün onu yaptı.

Bir de artık ayrı bir parantez açmak lazım Jackson Muleka.

İki haftadır atıyor. Ama benim hoşuma giden sadece gol değil.
Adam oynuyor… Bildiğin oynuyor. Koşuyor, kovalıyor, savunmanın dengesini bozuyor.
Eskiden top gelmeden kaybolan forvet görüntüsü vardı, şimdi topu isteyen bir Muleka var.
Bu da direkt takımı yukarı çekiyor.

Savunmaya bakıyorsun, öyle hatasız değil ama en azından derli toplu. Panik yok.
Herkes bir tık daha ne yaptığını biliyor. Bu bile bu takım için ciddi gelişme.

Eksik yok mu? Var.

Zaman zaman yine duruyor oyun, bazı pozisyonlarda kararlar geç alınıyor.
Ama bugün bunları konuşacak gün değil.

Çünkü ben sahada ilk kez şunu gördüm:

Bu takım olmuş en azından olmaya niyet etmiş.

Eğer bu kafa devam ederse, Konyaspor’un alt sıralarla işi olmaz. Net söylüyorum.

Ama mesele bir maç değil.

Bunu devam ettirebilecek misin?

İşte bütün hikâye burada başlıyor.